شبها باانرژی فوق العاده زیاد خوابم نمیبرد!!! مثلاْ ۲ساعت میخوابیدم یا ۱ ساعت. چقدر بارداری باعث تغییر آدم میشه!!! بالاخره به لطف ۲ روز استعلاجی و ۱روز جمعه عزیز، سرحال تر هستم.

دوباره زندگی قشنگ شده. و من حس مادری فوق العاده ای بهم دست داده.

هفته پیش نتونستم زیاد تو اینترنت برم و به دوستهای عزیزم سر بزنم. منو ببخشید.

همه این چیزها باعث شد ۲نکته خوب یاد بگیرم:

۱- در زمان حال زندگی کنم و از چیزهایی که دارم لذت ببرم.

(اینو وقتی فهمیدم که داشتم میز توالتم رو تمیز میکردم دیدم چه کرمهایی رو میزم هست و من بعد از چند وقت متوجه وجود اونها شدم. اونوقت بود که فهمیدم از چیزهایی که دور و برم هست لذتی نمیبرم که هیچ، بهشون دقت هم نمیکنم!!! یعنی از وجودشون بی خبرم!!!)

۲- رنج و اندوه تفاوتی است میان آنچه هست و آنچه تو میخواهی باشد. 

(این جمله رو هم از توی یه کتاب که تو تعطیلات ۲۰-۳۰ صفحه اش را خوندم یاد گرفتم. البته ۱۰ بار این جمله رو خوندم تا فهمیدم چی میگه)

   تصمیم گرفتم از امروز که شنبه باشه دختر مثبت و فعالی بشم. آخه چند هفته هست بخاطر مراعات نی نی عزیز فعالیتم کم شده. این باعث شده یک مقدار احساس خستگی بیشتری کنم و مخصوصاً از نظر روحی. مثلاً از ترس اینکه حالم بد نشه از سرکار که میرم خونه ۳ساعت میخوابم و بعدش پای تلویزیون هستم تا همسر عزیز بیاد خونه و شام بخوریم. تنبلی تا چه حد!؟ احساس میکنم یک مقدارش هم تلقین باشه و خودمو لوس میکنم. دیگه تصمیم گرفتم که آدم فعالی بشم و امروزم با دیروزم فرق کنه. دارم شبیه فسیل میشم  آفرین هدیه جونم. تو موفق میشی.  

  خوب، برنامه ام اینه:  زبان - کامپیوتر - نقاشی - ورزش

   راستی شما هم سر کار وقت تلف شده زیاد دارین؟ کارهای اداره که بماند ولی تا میام یک کار مفید انجام بدم ۴نفر میان تو اتاق و شروع میکنن بحثهای چرت و پرت کردن که البته بیشترش هم غیبت کردنه! از کل نیم ساعت حرف اونها ۵ دقیقه اش هم مفید نیست!!! لبته این غیبت کردن بیشتر به فضولی شباهت داره مثلاْ خدا نکنه یه بیچاره ای یه خونه بخره. تا نفهمن از کجا این پول رو آورده ول کن نیستن. آخه یکی نیست بگه به شماها چه!؟!؟!!!! بعد میبینی یک روزت رو از دست دادی و خسته از گوش دادن به این حرفها...

   فقط لحظاتی از سر کار برام لذت بخشه که با  آتریسای عزیز میتونیم راحت و به دور از فضولها با یک لیوان هات چاکلت، بشینیم و صحبت کنیم.

   یک ذره از حال عمومی ام هم بنویسم تا بعداً فراموش نکنم. چند روزیه حال خوبی ندارم. بیحالم. بیصبرانه منتظرم که این ۳-۴ماه تموم شه و روبراه شم و لذت بیشتری از این دوران ببرم. آخه نی نی جونم بسه دیگه مامانتو کم اذیت کن.

الآن از دکتر برگشتم. خیلی دکترم رو دوست دارم. مهربونه. نمیدونم چرا بعضی روزها موقع رفتن به دکتر استرس دارم. مثل امروز. ولی وقتی به مطبش میرسم همه استرسها یادم میره. بازم مثل امروز.

گفت همه چی خوبه یک ماه دیگه بیا. صدای قلب نی نی جونمو هم گفت ۴ ماهگی میشنوی. حالا باید یک ماه دیگه صبر کنم. از دکتر که برمیگردم یک آرامش خوبی دارم. انگار خیالم راحت میشه

کلی از دکتر جون سوال کردم. گفت مسافرت فقط قطار و هواپیما زیر ۱ساعت! با ماشین هرگز! ولی جمعه من ۵ ساعت سوار ماشین بودم و هیچ چیزم نشد! پس شانس آوردم و باید بیشتر مواظب باشم

این روزها بیشتر دوست دارم تنها باشم و با نی نی ام حال کنم. حوصله سرکار را ندارم

تصمیم دارم یک کلاس زبان برم. اگه کلاس مکالمه خوب سراغ دارین بهم بگین. فقط مکالمه باشه